‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎- สวัสดีค่ะ ‎- สวัสดีครับ
‎เทอร์เรซ เฮาส์เป็นรายการที่ให้ ‎ชายหญิงแปลกหน้าหกคนมาอยู่ด้วยกัน
‎เราจะสังเกตและดูพฤติกรรมของพวกเขา
‎สิ่งที่เราเตรียมไว้ให้คือ ‎บ้านหลังงามกับยานพาหนะ
‎- ไม่มีบทพูดแต่อย่างใด ‎- ใช่ค่ะ
‎ตอนที่แล้ว...
‎มีเด็กผู้ชายที่ฝัน ‎อยากเป็นสไปเดอร์แมน
‎อายุหกขวบใช่ไหมครับ
‎นายบอกว่าไม่อยากเป็นนักแสดง ‎แค่อยากเป็นสไปเดอร์แมน
‎(รุกะ 20 ปี)
‎แบบอยากพ่นใยแมงมุมจากมือได้
‎แต่ฉันไม่รู้ว่านายควรบอกคนอื่น ‎แบบนั้นหรือเปล่า
‎ฉันอยากให้นายมีเป้าหมาย ‎ที่จับต้องได้กว่านี้
‎ผู้หญิงทุกคนในบ้าน ‎เห็นพ้องต้องกันว่า
‎ความคิดเขายังเด็กและสอนยากครับ
‎- ค่ะ ‎- ทุกคนมีความเป็นแม่หมดเลย
‎และพยายามจูงใจเขา ‎ด้วยวิธีที่อ่อนโยนมากๆ
‎ฉันว่าพวกเขาคงอดหวัง ‎ให้เขาเลิกเป็นเด็กไม่ได้
‎ยิ่งผู้หญิงทั้งสามคนมีบุคลิก ‎อยากประสบความสำเร็จด้วยตัวเองด้วย
‎- เป็นตัวของตัวเองมาก ‎- แล้วก็เห็น...
‎- ฉันจำได้ ‎- เดตของฮารุกะกับยูสุเกะ
‎ถ้าจะพูดกันตามตรงนะครับ
‎(ฮารุกะ 24 ปี ยูสุเกะ 20 ปี)
‎- ตอนนี้ผมชอบคุณแบบคนรัก ‎- อือ
‎ถ้าคุณอยากเจอกันเป็นครั้งที่สาม
‎เราไปเดตกันได้ไหม
‎หรือว่าไปเทศกาลดอกไม้ไฟกัน
‎ฉันก็ชอบนายอยู่นะ
‎แต่ตอนนี้ ฉันชอบนายในฐานะคนคนหนึ่ง
‎มากกว่าในฐานะแฟน
‎- "คนคนหนึ่ง" อะไรเนี่ย ‎- เธอไม่ได้ชอบเขาเลย
‎การถูกจำกัดให้เป็นแค่เพื่อน ‎เหมือนจะเป็นสิ่งที่ยูสุเกะเจอตลอด
‎เห็นเขาทีไรก็หงุดหงิดทุกที
‎จริงๆ ฮารุกะก็แย่นะคะที่บอกเขาว่า
‎เธอชอบคนที่เหมือนสัตว์แบบเขา
‎- โหดร้ายมาก ‎- เธอทำให้เขาคิดว่าเธอชอบเขา
‎- ให้ความหวังสุดๆ ‎- ใช่เลย
‎เขาทำคะแนนจากสิ่งที่เธอชอบ ‎และคิดว่าตัวเองชนะบิงโกแล้ว
‎เขาคงคิดแบบนั้นเลย
‎แต่เขาเล่นบิงโกผิดที่
‎"เอ๊ะ ไม่ใช่ที่นี่เหรอ
‎ไม่ตรงสักเบอร์เลย"
‎- บรรยากาศพาไปนะคะ ‎- เห็นด้วย
‎เธอเองก็ทำเกินไป
‎ถ้าคุยกันสองต่อสอง ‎จะแสดงออกว่าชอบก็เข้าใจได้
‎- ฉันก็คงทำแบบนั้น ‎- มันเป็นไปโดยธรรมชาติ
‎อือ คุณอยากให้อีกฝ่ายรู้สึกดี ‎แล้วก็อยากให้เขาชอบคุณเหมือนกัน
‎เข้าใจได้ เหมือนตกปลา
‎- เธอก็พูดไปงั้น ‎- ต่อไป...
‎เราจบเรื่องราวความรัก ‎ระหว่างเคนนี่กับริซาโกะเท่านี้ค่ะ
‎(เคนจิ 32 ปี ริซาโกะ 21 ปี)
‎- จะได้เจอสมาชิกใหม่สักที ‎- ได้เวลาเปลี่ยนแล้ว
‎สมาชิกใหม่ดูกระตือรือร้นดีนะครับ
‎ผมมีงานเขียนประจำ ‎ที่จะเริ่มสิ้นเดือนตุลาคม
‎ไปอยู่บ้านนั้นน่าจะช่วยให้ ‎ผมเข้าใกล้เป้าหมายได้มากขึ้น
‎และทำให้ภาพที่คิดไว้เป็นจริงขึ้นมา
‎- น่าจะเป็นคนอิตาลี ‎- ใช่ อิตาลี
‎- เป็นนักวาดการ์ตูนด้วย ‎- เราเห็นเขาวาดภาพ
‎เขาอาจจะสนใจคาโอรินะครับ ‎เพราะสนใจงานศิลปะเหมือนกัน
‎เขาเองก็วาดภาพเป็นอาชีพ
‎เขาเป็นคนอิตาลี ‎เราได้เห็นแค่หน้าครึ่งล่างของเขา
‎- ผิวดีมากเลย ‎- แทบไม่เห็นเลย
‎ด้านบนขึ้นไปนี่สำคัญมากเลยนะครับ
‎สำคัญมาก ‎หน้าผากเขาอาจจะกว้างขนาดนี้เลย
‎- จริงเหรอ กว้างขนาดนั้น ‎- อือ ไม่รู้หรอก
‎เราจะรู้ได้ยังไง ไม่มีทางรู้หรอก
‎แล้วเธอคิดว่า ‎จะได้อะไรจากบ้านนั้น เอมิ
‎- ฉันอยากมีความรัก ‎- ตอนนี้อยากมีเหรอ
‎- ดูน่ารักดีนะคะ ‎- น่าจะเป็นนักศึกษาอยากมีความรัก
‎- ไปดูกันเลยไหมคะ ‎- ไปเลยไหม
‎- วันนี้จะได้เห็นหน้าแล้ว ‎- ใช่ครับ
‎ถ้าผู้ชายคนนั้นหน้าผากกว้างกว่าปกติ ‎เราจะทำยังไงครับเนี่ย
‎กล้องค่อยๆ ขยับขึ้น
‎กว้างมากจนถ่ายไม่สุดสักที
‎จะเห็นเขาทั้งตัว ‎ต้องถ่ายมุมกว้างเท่านั้น
‎(สัปดาห์ที่ 15)
‎(คุณค่าของผู้ชายตัดสินด้วยงาน)
‎- ดูคนสิ ‎- คนเยอะมากเลย
‎- เป็นช่วงวันหยุดหน้าร้อนใช่ไหม ‎- ร้อนมากเลย
‎- อือ ‎- ร้อนมาก...
‎(บ่ายสองครึ่ง)
‎(เอสโอวันแกลเลอรี ฮาราจูกุ โตเกียว)
‎- ตรงทางแคบๆ นี่เหรอ ‎- ที่นี่เหรอ
‎คิวยาวมากเลย
‎เห็นพี่คาโอริแล้ว
‎- ขอบคุณที่มานะคะ ‎- ค่ะ
‎- สู้ๆ นะคะ ‎- ขอบคุณมากค่ะ ขอบคุณ
‎- ไม่เคยเห็นงานพี่เขาสไตล์นี้เลย ‎- เหมือนกัน
‎- บัลเลต์ ‎- อือ
‎ภาพวาดตรงนั้น ฉันชอบมากเลย
‎พี่คาโอริบอกว่านั่นคือนิวยอร์ก ‎ขึ้นรถไฟใต้ดินต้องเอาหมาใส่กระเป๋า
‎เจ้าของรู้สึกไม่ดีที่ต้อง ‎ยัดน้องหมาลงกระเป๋า
‎ก็เลยตัดถุงอิเกียเป็นรู ‎ให้น้องยื่นขาออกมาได้
‎ดีจัง
‎- ตลกเนอะ ‎- ฉันชอบนะ
‎- ฉันเห็นพี่เขาวาดอยู่ที่บ้าน ‎- อือ จำได้
‎- คุ้นๆ นะ ‎- นี่สุนัขตำรวจที่สนามบินเหรอ
‎มากันแล้วเหรอๆ
‎- ทำได้ดีมากเลย ‎- ดีใจที่มานะ
‎- ขอบคุณมาก ‎- เจอกันที่บ้านนะ
‎- เจอกันนะ ‎- โอเค
‎- ไว้เจอกัน ‎- บ๊ายบาย
‎(ห้าทุ่มครึ่ง)
‎- วันนี้ร้อนมากเลย ‎- ใช่ แต่พรุ่งนี้...
‎- ฝนตกเหรอ ‎- ไต้ฝุ่นเข้าน่ะ
‎- ฝนตกอีกแล้วเหรอ ‎- ไต้ฝุ่นน่ะ
‎- เหมือนฝนตกไหม ‎- อือ ฝนตก
‎แต่ลมแรงกว่าเยอะเลย
‎อ๋อ ใช่ ลมแรง
‎- กลับมาแล้ว ‎- ดูสิๆ
‎- ดีใจที่ได้เจอนะ กลับมาแล้ว ‎- วันนี้แต่งตัวน่ารักเลย มีอะไรเหรอ
‎ฉันไปยืนต้อนรับ ‎ในงานแสดงภาพเขียนของฉันน่ะ
‎- ก็เลยแต่งตัวดี ‎- น่ารักจัง
‎- วันนี้พี่เก่งมากเลย ‎- อือ เก่งมาก
‎ขอบคุณที่ไปนะ
‎- เป็นงานแสดงที่ดีมากเลย ‎- อือ
‎รู้สึกดีมากเลยที่มีคนรู้จักฉัน ‎ในฐานะนักวาดอิสระ
‎มาแสดงความยินดี ‎กับความก้าวหน้าของฉัน
‎- เหมือนพี่ประสบความสำเร็จ ‎- ใช่ มันแบบ...
‎ทำให้ฉันตื่นเต้น ‎เวลาคิดถึงก้าวต่อไปในชีวิต
‎ครั้งต่อไป ห้องจัดแสดง ‎จะใหญ่กว่านี้ใช่ไหม
‎ถึงจุดหนึ่ง ถ้าได้จัดแสดงอีกก็คงดี
‎แต่ฉันต้องนึกถึงงานของฉัน
‎ในสามปีที่ผ่านมา และคิดถึงก้าวต่อไป
‎- เข้าใจแล้ว ‎- พี่บรรลุเป้าหมายในสิ่งที่ทำมานาน
‎อือ ฉันได้คุยเรื่องนี้ ‎กับโชเฮนิดหน่อย
‎ฉันฝันอยากทำงานกับแอร์เมส
‎ช่วงหลังๆ มานี้ฉันติดต่อ ‎กับคนที่ทำงานในแอร์เมส
‎ถึงฉันจะยังไม่ได้มีแผนอะไร ‎กับแอร์เมส แต่พอได้คุย
‎ก็รู้สึกว่าฉันเดินมาถูกทาง ‎ในการทำให้ฝันเป็นจริง
‎ไม่ว่าจะได้ทำงานกับพวกเขาไหม
‎ฉันคิดว่า "ถ้าฉันได้ทำงาน ‎กับแอร์เมสแล้วไงต่อ"
‎ตอนนี้ฉันเริ่มคิดถึงอนาคตไปเรื่อยๆ
‎ที่พี่มาถึงจุดนี้ได้ก็เจ๋งแล้วครับ
‎- ฉันก็ทำงานมานาน ‎- อือ
‎ต้องพยายามมาตลอดนะ ‎ต้องมุ่งมั่นเลยล่ะ
‎สุดยอด
‎(ชินจูกุ โตเกียว)
‎(เจแปนเอนเตอร์เทนเมนต์อคาเดมี)
‎ตอนที่ฉันบอกนายเรื่องเวิร์กช็อปนี้
‎(บ่ายสามสี่สิบห้า)
‎นายคิดว่าเป็นเวิร์กช็อป ‎สอนการแสดงใช่ไหม
‎ฉันอ่านรายละเอียดผิดน่ะ ‎จริงๆ สอนการต่อสู้บนเวที
‎วันนี้เรามาเรียนอันนี้นะ
‎- ต่อสู้เหรอ ‎- ประมาณนั้น
‎- ฉันไม่เคยทำเลย หวังว่าจะตามทันนะ ‎- นายสบายอยู่แล้ว มาลองกัน
‎- ถ้ารุกะมาคงชอบนะ ‎- ใช่
‎- เขาอยากทำงานกับมาร์เวลนี่นะ ‎- ใช่ เป็นสไปเดอร์แมน
‎- ว่าไง ‎- เป็นไง
‎วันนี้ไม่ใช่ชั้นเรียนการแสดงนะ ‎แต่เป็นการต่อสู้บนเวที
‎อือ เมื่อวานพี่บอกผมแล้ว
‎- เริ่มจากท่าต่อยพื้นฐาน ‎- ครับ
‎หนึ่ง
‎สอง
‎สาม
‎สี่
‎ห้า
‎หก
‎เจ็ด
‎แปด
‎ท่าพัก
‎เดี๋ยวใส่บทบรรยาย ‎ลงไปในท่าทางพวกนั้นด้วย
‎ฉันจะเล่นเป็นผู้ชาย ‎ที่ไปมีอะไรกับแฟนของนาย
‎(โยชิดะ โคทาโร่ 48 ปี ผู้สอน)
‎- แฟนนาย... ‎- แกใช่ไหม
‎- เดี๋ยว ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย ‎- มาอ่อยแฟนฉันเหรอ
‎- เปล่า เธอชวนฉันนะ ‎- อะไรนะ
‎ตลกเหรอวะ
‎ออกไป
‎ดูเป็นการต่อสู้ที่เศร้าๆ นะ
‎โดนแฟนหักหลังแล้วยังแพ้อีก
‎ไหนลองดูคู่ต่อไป
‎- พี่กินพุดดิ้งของฉันไปเหรอ ‎- เปล่านะ
‎- ฉันเก็บไว้ในตู้เย็น ‎- ฉันกินเองแหละ ไม่เห็นมีชื่อนี่
‎ฉันอยากกินมาทั้งวันแท้ๆ
‎- แล้วจะไปรู้ได้ยังไงเล่า ‎- ทำไมเป็นคนแบบนี้
‎แถอะไรเนี่ย
‎เธอนี่ตีโพยตีพายได้ทุกวันเลย
‎- ถ้าไม่ได้ซื้อก็อย่ากินสิยะ ‎- หุบปากซะ
‎เธอไม่ได้ซื้อนี่
‎กวนประสาทจริงๆ
‎เป็นพี่น้องที่ทะเลาะกัน ‎ได้โหดที่สุดเท่าที่เคยเจอเลย
‎- พี่น้องทะเลาะกัน... ‎- แต่มาถูกทางแล้วๆ
‎เอาแบบธรรมดาๆ สองคนนี้ ‎แสดงเป็นเด็กแว้นสู้กัน
‎- เล่นได้ไหม ‎- เด็กแว้นเหรอ
‎ทำได้นะ ไม่ต้องคิดเยอะ เอาเลย
‎เงินฉันล่ะ
‎ตลกอะไรวะ
‎ไม่เอาน่า
‎จ่ายมา
‎- เอ้าๆ เอาล่ะ ‎- ครับ
‎เขารีดเงินนาย แต่นายเอาแต่ยิ้ม
‎เข้าใจไหม
‎ถ้าตั้งใจให้ตัวละครเป็นแบบนั้น ‎ก็ไม่เป็นไร...
‎(ฮาราจูกุ โตเกียว)
‎(ฮาราจูกุฮัตเตะ ‎ร้านปิ้งย่างและบาร์)
‎(สองทุ่ม)
‎- ยูสุเกะ ว่าไง ‎- เป็นไงบ้าง
‎- เป็นไงบ้าง สบายดีไหม ‎- สบายดี
‎ขอบคุณที่มาเจอนะครับ
‎- ไม่เป็นไรเลย ‎- ขอโทษที่นัดกะทันหันนะ
‎ผมชวนฮารุกะไปเล่นอูคูเลเล่ ‎ที่สตูดิโอที่ผมไปบ่อยๆ
‎(ไอซาวะ ยูสุเกะ 20 ปี ‎นักเล่นอูคูเลเล่ อีเด็น ไค)
‎(เอเวียง คู 28 ปี ‎พนักงานร้านเสื้อผ้า)
‎วันนั้นฮารุกะบอกผมว่าเธอไม่ได้...
‎ชอบผมแบบคนรัก
‎ฉันว่านายอาจจะรุกเร็วไปหน่อย ‎แล้วก็ใจร้อนเกินไป
‎ผมเจอแบบนี้บ่อยมากเลย ‎ที่ทุกคนคิดว่าผมเป็นคนดี
‎แต่ไม่ได้คิดนอกเหนือไปกว่านั้น
‎แล้วตัดสินใจหรือยัง ‎ว่าจะไปเทศกาลดอกไม้ไฟไหม
‎- ไปด้วยกันน่ะ ‎- ผมว่าผมก็คงไป
‎ถ้าจะทำให้ผิดหวังอีก ‎ฉันว่านายไม่ต้องไปหรอก
‎ผมอยากจะ...
‎ให้ครั้งนี้เป็น ‎ความทรงจำสุดท้ายกับเธอ
‎แล้วก็กลับฮาวายแบบไม่เสียดายทีหลัง
‎ถ้าเป็นแบบนี้ก่อนกลับก็ดีครับ
‎ไปเรียนสนุกไหม
‎ก็...
‎สนุกมากเลยครับ ‎แล้วก็เป็นการออกแรงที่ดีเลย
‎- ฮารุกะแสดงเต็มที่เลย ‎- ใช่ มืออาชีพมาก
‎ตอนพี่เขาแสดงเหมือนเป็นคนละคนเลย
‎ช่วงนี้ฮารุกะโหดกับนายใช่ไหม
‎พี่เขาก็ไม่ได้มาสั่งสอนผมหรอก...
‎- แต่คุยกันใช่ไหม ‎- ใช่ครับ
‎ผมรู้ว่าผมอธิบายไม่เก่ง
‎ผมเลยคิดว่า ‎พี่เขาไม่เข้าใจสิ่งที่ผมคิด
‎ผมว่าผมพูดชัดแล้วนะว่าผมฝันไกล
‎แต่จากมุมของพี่เขา...
‎มันดูเหมือน ‎ความฝันลมๆ แล้งๆ ของเด็กน้อย
‎เหมือนผมพูดว่า ‎โตขึ้นอยากเป็นซูเปอร์แมน
‎มันออกมาเป็นแบบนั้น
‎ที่คุยกับเธอทำให้ผมคิดได้นะ
‎เช่น ผมพูดว่าอยากทำงานกับมาร์เวล ‎ทั้งที่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้
‎ก็เลยคิดว่าจะไปลงเรียน
‎อะไรแบบนั้นครับ
‎สิ่งที่มีคุณค่าที่สุด ‎ในชีวิตนายคืออะไร
‎มีคุณค่ามากที่สุดเหรอครับ ‎คำถามยากจัง
‎พักหลังฉันก็คิดเรื่องนี้เยอะนะ
‎ตั้งแต่มาอยู่บ้านนี้
‎ฉันได้ฟังความคิดเห็น ‎เรื่องอาชีพของตัวเองเยอะเลย
‎ถึงสิ่งที่คนอื่นพูดจะดูมีเหตุผล
‎ฉันก็ไม่ได้อยากทำตามนะ
‎ฉันต้องถามตัวเองเลยว่า ‎"ดื้อขนาดนั้นเลย"
‎แต่ฉันว่าไม่ใช่แบบนั้นหรอก
‎เพียงแค่สิ่งที่ฉันให้คุณค่า ‎แตกต่างจากพวกเขา
‎ฉันไม่ได้มองว่าอาชีพการงาน ‎คือสิ่งสำคัญที่สุดในโลก
‎สิ่งสำคัญที่สุดของฉันคือ
‎ถ้าวันหนึ่งฉันมีครอบครัว ‎ฉันไม่อยากให้ครอบครัวลำบาก
‎งานมันก็แค่สิ่งที่ช่วยให้ ‎ฉันเลี้ยงดูครอบครัวได้
‎ถึงหัวข้อที่เราคุยกันจะเป็น ‎เรื่องความฝันของนายมันดูเด็ก
‎แต่สิ่งที่พูดถึงจริงๆ ‎ก็คือเรื่องงาน
‎ฉันเลยคิดว่าอาชีพการงานผู้ชาย ‎สำคัญสุดในสายตาผู้หญิง
‎เหมือนคุณค่าของผู้ชาย ‎ผูกติดกับความสำเร็จในหน้าที่การงาน
‎- ผมเข้าใจนะ ‎- ฉันผิดหวังที่คิดกันแบบนั้น
‎พอมองย้อนกลับไป ‎ผมก็นึกออกว่าทำไมพี่คิดแบบนั้น
‎ขอแค่เราทำงาน แค่นั้นคนก็ชอบแล้ว
‎ว่าไหม สิ่งเดียวที่พวกผู้หญิง ‎อยากคุยด้วยแบบจริงจังคือเรื่องงาน
‎จริงครับ
‎- เราคงดูเป็นพวกลอยไปลอยมา ‎- คงงั้น
‎(วาตานาเบะ คาโอริ 29 ปี ‎นักวาดภาพประกอบ)
‎(มัตสึซากิ โชเฮ 25 ปี นักแสดง)
‎(โอคุยามะ ฮารุกะ 24 ปี นักแสดง)
‎(นิชิโนอิริ รุกะ 20 ปี ‎พนักงานพาร์ตไทม์)
‎(เทอร์เรซ เฮาส์: โตเกียว 2019-2020)
‎(สิบเอ็ดโมงครึ่ง)
‎- หิวจังเลย ‎- เนอะ
‎เรามีแค่เนื้อบดกับแป้งตอร์ติยา
‎อะไรนะ
‎เนื้อย่างกับตอร์ติยาเหรอ
‎ไม่ใช่เนื้อย่างกับตอร์ติยา
‎เธอพูดว่าเนื้อบดกับตอร์ติยา
‎เรากินทาโก้กับเนื้อบดอีกก็ได้นะ
‎- ทาโก้เหรอ ‎- ทาโก้
‎เรามีซอสพริกไหมนะ
‎สวัสดีค่ะ
‎สวัสดีค่ะ ฉันเป็นสมาชิกใหม่ค่ะ
‎ค่ะ รอเดี๋ยวนะคะ
‎ผู้หญิงมา
‎สวัสดีค่ะ
‎- สวัสดีครับ ‎- สวัสดีค่ะ
‎วางกระเป๋าไว้ตรงนี้ได้ไหมคะ
‎- ครับ วางตรงนั้นก่อนก็ได้ ‎- ค่ะ ขอบคุณค่ะ
‎- มิซึโกชิ เอมิกะค่ะ ‎- เอมิกะเหรอคะ
‎- เอมิกะ ‎- ค่ะ
‎- ยินดีที่ได้รู้จักครับ ‎- เช่นกันค่ะ
‎สมาชิกใหม่คนแรกเลย ‎ผมแอบตื่นเต้นเหมือนกันนะ
‎ฉันก็ตื่นเต้นมากเลยค่ะ
‎- แน่อยู่แล้วครับ ‎- เธอน่าจะตื่นเต้นกว่าเราอีก
‎ทำงานอะไรเหรอคะ
‎- จริงๆ ยังเป็นนักศึกษาอยู่ค่ะ ‎- อ๋อ ค่ะ
‎- อายุประมาณ 18 เหรอ ‎- เปล่าค่ะ
‎ตอนนี้ 21 แล้ว
‎- อายุเท่ากันเลย ‎- กำลังจะ 22 แล้ว
‎- แก่กว่าผมสองปี ‎- อ๋อ
‎(มิซึโกชิ เอมิกะ 21 ปี นักศึกษา)
‎- ปีนี้ 20 เหรอคะ ‎- ปีนี้ 21 ครับ
‎- เด็กกว่าฉันหนึ่งปี ‎- แค่ปีเดียว
‎เหรอเนี่ย...
‎สวัสดี
‎- ตื่นเต้นมากเลย ‎- โทษที ผมไม่ช่วยเลย
‎ขอโทษที่ทำให้ประหม่ายิ่งกว่าเดิมนะ
‎- กินข้าวเที่ยงหรือยังครับ ‎- ยังเลยค่ะ
‎- เราเพิ่งคุยกันว่ากำลังหิวเลย ‎- ค่ะ
‎ไปกินข้าวเที่ยงกันไหม
‎- ค่ะ ‎- ไปกินข้าวกัน
‎เอาล่ะ งั้นเดี๋ยว ‎เราไปซื้อของสดดีกว่า
‎- ให้ไปด้วยไหม ‎- ไม่ต้องหรอก
‎- พาเธอไปเดินดูบ้านสิ ‎- จริงด้วย
‎- ไปเก็บของที่ห้องนอนผู้หญิงด้วย ‎- น่าจะ...
‎- ตอนนี้น่าจะรก ‎- ขอบคุณค่ะ
‎- หนักมากเลย ‎- รุกะ ช่วยหน่อย
‎- หนักมากจริงๆ ‎- เดี๋ยวผมถือเอง
‎ขอบคุณมากนะคะ
‎- ไหวไหม ‎- ขอบคุณครับ
‎- น่ารักจัง ‎- เอมิกะ
‎- ตัวเล็กจัง มาจากม.เจเอฟโอเบอร์ลิน ‎- ตัวเล็กมาก
‎- อยากรู้ว่าเธอเป็นคนยังไง ‎- เนอะ
‎- เอมิกะ ‎- ตอนนี้ยังพูดอะไรไม่ได้มาก
‎ชื่อเท่ดีนะครับ เอมิกะ
‎ผมว่าเธอน่าจะมีด้านร้ายๆ นะ
‎- ดูอ่อนโยนใจดีอยู่นะคะ ‎- เหรอ
‎- ผมว่าเธอน่าจะห้าวๆ นะ ‎- ดูไม่ออกเลย
‎ก่อนจะลืม ผมประทับใจเสียงตอบรับ ‎ในงานแสดงภาพวาดของคาโอริมากเลย
‎- ประสบความสำเร็จสุดๆ ‎- สถานที่จัดทำเลดีเลย
‎นึกว่าต่อคิวชานมไข่มุก
‎ตอนนี้เธอดังเท่าชานมไข่มุกเลย
‎- ในโอโมเตะซันโดถือว่าดังยากนะ ‎- จริง
‎ประสบความสำเร็จเรื่องงานแบบนั้น
‎น่าจะช่วยลดความกังวลเธอได้
‎ผมว่าฮารุกะก็ทำสำเร็จนะ ‎ในการลากรุกะไปเวิร์กช็อป
‎เธอพยายามผลักดันให้เขา ‎เข้าใกล้มาร์เวลมากขึ้น
‎- เขาหยุดขำไม่ได้เลย ‎- ใช่
‎เขาน่าจะเขินนะคะ
‎- เห็นด้วย ‎- เขาไม่อยากแสดงเลยเนอะ
‎เขาแสดงออกชัดเลยว่า ‎นั่นไม่ใช่เป้าหมายที่แท้จริง
‎เขาแค่อยากฝึกพ่นใยแมงมุมจากมือ
‎แต่เขาก็บอกว่าสนุกดีนะคะ
‎หวังว่าจะช่วยจุดประกาย ‎ให้เขาสนใจการแสดง
‎ไม่ว่ายังไง ‎ก็ยังเข้าใจผิดไปมากอยู่ดี
‎ฮารุกะคอยให้คำแนะนำเขาเหมือนเดิม
‎เพราะเขาบอกว่า ‎เขาไม่ได้อธิบายตัวเองให้ชัดเจน
‎- เขาคิดแบบนั้น ‎- ก็เป็นหลุมพรางอันใหญ่เลยนะ
‎เข้าใจเขาได้ยาก...
‎ทฤษฎีของโชเฮก็...
‎ที่เขาคิดว่าผู้หญิงสนใจแต่เรื่อง ‎หน้าที่การงานและ...
‎สิ่งที่ทำให้ผู้หญิงชอบได้ ‎คือหน้าที่การงาน
‎- ก็ไม่ใช่นะ... ‎- พวกผู้หญิงเคยพูดแบบนั้นเหรอ
‎- เขามโนไปไกลมาก ‎- อือ เขาไม่เข้าใจเลย
‎พวกผู้หญิงไม่ได้บอกว่า ‎"นายควรตั้งใจทำงานกว่านี้"
‎แต่พวกเธอถามถึง ‎ภาพใหญ่ของชีวิตที่คิดไว้
‎หรือสิ่งที่ชอบมาก ‎ถึงขั้นทำเป็นอาชีพได้
‎ซึ่งแปลว่าที่พวกเธอแนะนำ ‎สองคนนั้นไม่ได้เข้าใจเลย
‎- ไม่เข้าใจสักนิด ‎- ค่ะ
‎มุมมองของโชเฮต่อหน้าที่การงานคือ
‎เขาแค่อยากทำงานให้ได้เงิน ‎เพื่อไม่ให้อดตาย
‎เขามีความสุขกับการทำงานไม่กี่อย่าง ‎และให้มีเงินเพียงพอ
‎- เลี้ยงครอบครัว ‎- ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
‎การได้ใช้เวลากับครอบครัว ‎คือสิ่งที่มีค่าที่สุดกับเขา
‎- ก็ไม่ผิดนะคะ ‎- ทางทฤษฎีแล้วก็ไม่ผิดหรอก
‎แต่เวลาเขาพูดว่าอยากทำงานอย่างอื่น ‎ในแวดวงอื่นๆ บ้าง
‎คำพูดของเขามันดูอวดดี ‎และเลื่อนลอยมากเลย
‎อย่างกับว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น ‎และมีโอกาสมากมาย
‎จริงๆ ก็ดูไม่ดีนะครับที่เขาอวดดี
‎กับคนที่มุ่งมั่นในอาชีพการงาน ‎ด้านใดด้านหนึ่งของตัวเอง
‎จริงด้วยๆ
‎เขาควรจะรับฟังทางเลือกของคนอื่น
‎เขามองว่าตัวเองสำคัญมากเลยนะครับ
‎อย่างเวลาเขาเห็นคนอื่นทะเลาะกัน ‎เขาก็มองอยู่ไกลๆ แล้วคิดว่า
‎"มาทะเลาะกันนี่มีประโยชน์อะไร"
‎เขาทำตัวเหมือนกับว่ารู้ทุกอย่าง
‎เขาเป็นคนดีนะคะ ‎แค่มีจุดที่ชอบดูถูกคนอื่นบ้าง
‎- ฉันว่าคนเราเป็นกันทุกคนนะ ‎- เราเป็นมนุษย์นี่นา
‎- ไม่มีใครสมบูรณ์แบบไปหมด ‎- จริง
‎- ผิวเขาดีมากเลยด้วย ‎- เกี่ยวกันตรงไหน
‎- อือ รุกะก็ผิวดีนะครับ ‎- ดีจริงค่ะ
‎หน้าตรงเขาหล่อมากเลยนะคะ
‎โทริจังนี่ไม่เบื่อเขาเลยนะ
‎ฉากแรกที่เห็น เธอโพล่งออกมาว่า ‎"หล่อมาก" อย่างน้อยก็สามครั้ง
‎ค่ะ มีคนบอกว่าความชอบของฉัน ‎ต่อรุกะนี่น่าขนลุกมาก
‎(เที่ยงครึ่ง)
‎- กลับมาแล้ว ‎- ยินดีต้อนรับกลับ
‎- ร้อนมากเลย ‎- มาทำอาหารกันเถอะ
‎- ขอบคุณที่ออกไปซื้อนะ ‎- อือ
‎- ชอบทาโก้ไหม ‎- ค่ะ
‎นั่งพักสบายๆ เถอะ
‎เดี๋ยวฉันทำอาหารเอง
‎ได้ครับ
‎ฉันต้องหั่นหัวหอมก่อน
‎- ผมทำได้นะ ‎- ฝากด้วยนะ
‎กำลังหางานอยู่หรือเปล่าครับ
‎- ฉันว่าจะเริ่มปีหน้า ‎- อ๋อ ปีหน้า
‎ตอนแรกฉันว่าจะดรอปเรียน ‎เทอมฤดูใบไม้ร่วง
‎จะไปทำอะไรเหรอ
‎ว่าจะไปเที่ยวค่ะ
‎นี่เธอสังกัดค่ายไหนหรือเปล่า
‎- ไม่เลยค่ะ เป็นนักศึกษา... ‎- อ้าวเหรอ
‎ธรรมดาๆ เลย
‎รุกะก็ประหม่าใช่ไหม
‎- อือ ไม่ค่อยพูดเลย ‎- เปล่าครับ ไม่ได้ประหม่า
‎- ตรงนี้กินได้ไหม ‎- อือ
‎ผักกาดกินได้ทุกส่วนเลย
‎- มีเรียนทุกวันเลยหรือเปล่า ‎- เดี๋ยวนี้แทบไม่ต้องไปแล้วค่ะ
‎เพิ่งเรียนจบเทอมฤดูใบไม้ผลิ ‎ตอนนี้ปิดเทอมฤดูร้อนค่ะ
‎แต่ถึงเปิดเทอม ‎ก็ไปเรียนแค่อาทิตย์ละสองวัน
‎ก็จะว่างอาทิตย์ละห้าวันเลยค่ะ
‎- เธอตัวหอมดีนะ ‎- จริงเหรอคะ
‎อือ ปกติฉันฉีดน้ำหอมน่ะค่ะ ‎แต่ฉันจำได้ว่า
‎วันนี้ไม่ได้ฉีดมานะคะ
‎แต่ฉันได้กลิ่นจางๆ อยู่นะ
‎- ฉันได้กลิ่นคนเดียวเหรอ ‎- ผมไม่ได้กลิ่นอะไรเลย
‎คิดไปเองมั้งคะ
‎- น่ากินจัง ‎- หวังว่าจะอร่อยนะ...
‎- ไม่มีแฟนเหรอคะ ‎- ไม่มีค่ะ
‎ไม่มีเหรอ โสดมานานหรือยัง
‎- ประมาณปีครึ่งแล้วค่ะ ‎- จริงเหรอ นานอยู่เนอะ
‎ชอบคนแบบไหนเหรอ
‎- ฉันชอบเป็นฝ่ายจีบค่ะ ‎- จีบเองเหรอ
‎ไม่ชอบให้คนมาตามจีบเหรอ
‎คิดว่าไม่นะ น่าจะวุ่นวายน่าดู
‎ก่อนหน้านี้ ‎คบกับคนที่เรียนด้วยกันหรือเปล่า
‎เปล่าค่ะ ส่วนใหญ่จะคบคนอายุมากกว่า
‎จริงเหรอ
‎แก่กว่ากี่ปีล่ะ
‎คนที่อายุมากที่สุด ‎ห่างกันเจ็ดปีมั้งคะ
‎ฉันว่าอายุมากกว่าเจ็ดปี ‎ตอนฉันอยู่มัธยมสี่
‎- อะไรนะ ‎- ตอนนั้นอยู่มัธยมสี่
‎ฉันคบกับรุ่นพี่ที่เป็นนักศึกษาปีสี่
‎- ชอบคนอายุมากกว่าเหรอ ‎- ฉันไม่จำกัดอายุนะคะ
‎ก็ไม่ได้ชอบแต่คนอายุมากกว่า
‎- ทานแล้วนะคะ ‎- อร่อยจัง
‎เกิดวันไหนเหรอครับ
‎- วันเกิดฉันเดือนกุมภาพันธ์ ‎- วันเกิดเราน่าจะใกล้ๆ กัน
‎- ราศีมีนเหรอ ‎- ราศีกุมภ์ค่ะ
‎กรุ๊ปเลือดอะไรครับ
‎กรุ๊ปเอค่ะ
‎- เพิ่งเห็นแค่ห้องนอนผู้หญิงใช่ไหม ‎- ค่ะ
‎- มีดาดฟ้าด้วยนะ ‎- ดาดฟ้า
‎- ให้พาทัวร์บ้านไหม ‎- ไปกันไหม
‎ดีเลยค่ะ
‎พาไปดูรอบๆ ทีค่ะ
‎- เอ้า หัวหน้าทัวร์ ‎- ผมเป็นหัวหน้าทัวร์เหรอ
‎- เอาเลย ‎- กี่โมงแล้วนะ
‎บ่ายสองนิดๆ ฉันต้องออกจากบ้านแล้ว
‎- ฉันก็ต้องไปเหมือนกัน ‎- ไปแล้วเหรอ
‎อือ มีธุระ
‎เกือบลืมแล้วว่านัดเพื่อนไว้
‎- ไว้เจอกันนะ ‎- อือ
‎- โทษที เจอกันคืนนี้นะ ‎- เจอกันค่ะ
‎- โอ้โฮ ‎- นี่ห้องพักผ่อน
‎ที่นี่ใช่...
‎- เบาะนุ่มจังเลย ‎- ใช่ไหมล่ะ
‎เราดูหนังแล้วก็เล่นเกมที่นี่
‎ดีจังเลย นี่เรา...
‎สุดยอดเลยเนอะ
‎สิ่งที่ฉันชอบในรายการนี้คือ ‎ทุกคนมานั่งเล่นด้วยกันที่นี่
‎น่าสนุกมากเลย
‎เราดูเทอร์เรซ เฮาส์กันตรงนี้ด้วย
‎- โอ้โฮ ดูสิ ร้อนมากเลย ‎- ใช่
‎- ร้อนมากเลยนะ ‎- ร้อนมาก
‎ตอนกลางคืนนั่งดื่มบนนี้ก็สนุกดี
‎- นายคอแข็งไหม ‎- ฉันไม่ดื่ม
‎นายหน้าแดงแล้วเนี่ย
‎ฉันหน้าแดงง่ายมาก
‎- ฉันก็หน้าแดงง่าย ‎- แต่ดูเหมือนดื่มเก่งเลย
‎ฉันหน้าแดงนะ แต่ดื่มได้เยอะอยู่
‎อยากพบรักที่นี่เหรอ
‎- ก็อยากนะ ‎- อือ
‎ฉันไม่ได้รักใครมานานแล้ว ‎เลยอยากมีความรักน่ะ
‎เห็นบอกว่าประมาณปีครึ่งแล้ว
‎เวลาผ่านไปเร็วมากเลย
‎เราไป อ๊ะ แมลง
‎- ไม่ชอบแมลงเหรอ ‎- เปล่าครับ แต่ตัวนั้นมัน...
‎- ผีเสื้อกลางคืนเหรอ ‎- น่าจะใช่
‎ฉันไม่ชอบผีเสื้อกลางคืน ‎แต่ถ้าผีเสื้อปกติก็โอเค
‎- กลับเข้าบ้านไหม ‎- อือ ร้อนสุดๆ เลย
‎หวังว่าในบ้านจะไม่มีแมลงนะ
‎(สี่ทุ่ม)
‎ต้องทำงานเหรอ
‎ฉันเหรอ อือ นิดหน่อยน่ะ
‎ฉันกำลังดูตาราง...
‎อ๋อ...
‎มาแล้ว
‎สวัสดี สมาชิกใหม่มาแล้ว ‎ยินดีที่ได้รู้จัก
‎อะไรเนี่ย
‎- เขาพูดอะไรน่ะ ‎- ฟังไม่ออกเลย
‎- โอ้ ‎- สวัสดี
‎- จูเซปเป้ครับ ‎- ยินดีที่ได้รู้จัก
‎โทษทีที่รบกวนกลางดึก
‎สวัสดี ยินดีที่ได้พบครับ
‎- มีแต่คนหน้าตาดีๆ ‎- สวัสดีค่ะ
‎- ขอโทษครับ ‎- อะไรเหรอ
‎ตื่นเต้นจัง
‎- ยินดีที่ได้รู้จัก จูเซปเป้ครับ ‎- ยินดีที่ได้รู้จัก
‎- รุกะครับ ‎- จูเซปเป้
‎- รูเซปเป้เหรอ ‎- จูเซปเป้ครับ เรียกเปปเป้ก็ได้
‎- เปปเป้เหรอ ‎- เรียกเปปเป้ได้เลย
‎- เดี๋ยว ใส่รองเท้าเหรอ ‎- ฉันก็เห็น
‎โอ๊ะ แย่แล้ว
‎ต่างด้าวจริงๆ
‎พลาดได้คลาสสิกมาก
‎ผมว่าผมเอารองเท้า ‎ไปวางหน้าประตูดีกว่า
‎ไม่รู้ว่านี่มุกหรือเปล่า
‎สุดยอดเลย ลืมถอดรองเท้า
‎หนึ่ง สอง สาม...
‎- มีอีก ‎- มีอีกสองคนใช่ไหม
‎คนหนึ่งกลับมาพรุ่งนี้ ‎ส่วนอีกคนน่าจะใกล้ถึงบ้านแล้วล่ะ
‎(ไปทำงานพิเศษ เอมิกะ)
‎- คนใหม่อีกคนก็เพิ่งมาวันนี้ ‎- คืนนี้จะได้เจอไหม
‎ทุกคนทำงานอะไรกันครับ
‎- ตอนนี้ผมเป็นนักแสดง ‎- นักแสดงเหรอ เท่จัง
‎- อายุเท่าไรครับ ‎- ตอนนี้ 26
‎- เราอายุเท่ากันเหรอ เกิดปี 92 เหรอ ‎- ผมเกิดปี 93
‎งั้นผมแก่กว่าปีหนึ่งสินะ
‎- ผมวาดการ์ตูน ‎- เป็นนักวาดการ์ตูนเหรอ
‎วาดการ์ตูนเหรอ แนวไหนน่ะ
‎(จูเซปเป้ ดูราโต้ 26 ปี ‎นักวาดการ์ตูน)
‎- การ์ตูนโรแมนติกคอเมดี้ของผู้ชาย ‎- น่าสนใจนะ
‎- เท่จัง ‎- อยากอ่านบ้าง
‎ไว้จะให้ดูนะ
‎แล้วทำอะไรเหรอครับ
‎- พาร์ตไทม์ที่ร้านมุราซากิสปอร์ครับ ‎- มุราซากิสปอร์ต อ๋อ
‎- แล้ว... ‎- ฉันเป็นนักวาดภาพประกอบ
‎นักวาดภาพประกอบเหรอ
‎- เท่จัง ‎- ทำงานสายเดียวกันเลย
‎- ใช่ ‎- เป็นคู่แข่งกันสินะ
‎คู่แข่งเหรอ ไม่รู้สิ...
‎ช่วยแนะนำด้วยนะครับ
‎การ์ตูนผมใกล้จะตีพิมพ์แล้ว
‎ผมกำลังจะลงการ์ตูนชุด
‎- การ์ตูนชุดเลยเหรอ ‎- งานแรกเลย
‎ลงบิ๊กคอมิกสปิริตเป็นรายสัปดาห์
‎- โอ้โฮ สุดยอด ‎- จริงเหรอ
‎ตอนนี้ก็ทำงานเป็นนายแบบ ‎หาเลี้ยงตัวเองจนกว่าจะตีพิมพ์
‎- จะได้มีเงินจ่ายค่าเช่า ‎- อย่างนี้นี่เอง
‎แล้วการ์ตูนเริ่มเมื่อไหร่
‎ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน ‎น่าจะราวๆ เดือนตุลาคม
‎- ใกล้แล้วนะ ‎- ใช่ ใกล้แล้ว
‎- เรื่องเกี่ยวกับอะไรเหรอ ‎- อิงจากชีวิตผมหน่อยๆ
‎เรื่องชาวต่างชาติ ‎ย้ายมาญี่ปุ่น แล้วก็...
‎- แต่พระเอกเนิร์ดกว่าผมเยอะเลย ‎- เหรอ
‎แล้วก็หล่อกว่าเยอะเลยด้วย
‎อยู่มาวันหนึ่ง ‎มีแมวมองชวนไปเป็นนายแบบ
‎แล้วก็มีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมาย ‎จากนั้นเขาก็ตกหลุมรัก
‎เขายังเวอร์จิ้น ก็เลย...
‎ไม่มีประสบการณ์ ‎แล้วเรื่องราวก็เข้มข้นขึ้น
‎ผมเป็นคนอิตาลี ก็เลยอยากเน้น ‎เรื่องความแตกต่างทางวัฒนธรรม
‎- ระหว่างญี่ปุ่นกับอิตาลี ‎- เป็นคนอิตาลีเหรอคะ
‎- ใช่ครับ ‎- อือ
‎หวังว่ามันจะน่าสนใจครับ เดี๋ยวรอดู
‎- อือ ‎- เกิดที่อิตาลีเหรอครับ
‎ครับ เกิดและโตที่นั่น
‎เพิ่งย้ายมาญี่ปุ่นได้สี่ปีครึ่ง
‎- กินข้าวเย็นหรือยัง ‎- ข้าวเย็นเหรอ
‎- กินข้าวหรือยัง ‎- กินแล้ว ผมทำงานเป็นผู้ช่วย
‎ผมคงทำงานที่นั่นจนถึงอาทิตย์หน้า
‎ผมเป็นผู้ช่วยของนักวาดการ์ตูน ‎ชื่อนิชิ เคโกะ
‎- นิชิ เคโกะเหรอ ‎- ใช่ อาจารย์วาดการ์ตูนผู้หญิง
‎ที่สตูดิโอเขาเลี้ยงข้าว ‎ผมเลยกินมาแล้ว
‎กินที่นั่นล่ะ
‎- คงจะเหนื่อยสินะครับ ‎- อือ นิดหน่อย
‎- ให้พาไปดูห้องเลยไหม ‎- ก็ดีนะ
‎อยากเห็นแล้ว
‎- เอาของไปเลย... ‎- บ้านนี้สวยมากเลย
‎บ้านหรูมากเลยล่ะ
‎เข้าใจแล้วว่า ‎ทำไมถึงใส่รองเท้าเข้ามา
‎- ผมอยู่ญี่ปุ่นมาสักพักแล้ว แต่... ‎- ลืมเหรอ
‎- นี่ครั้งแรกเลย ‎- ตื่นเต้นสินะ
‎ไม่เคยเข้ามาบ้านที่หรูหราขนาดนี้ ‎เลยคิดว่าตัวเองอยู่ยุโรปน่ะ
‎แบบ "อิตาลีนี่นา" แล้วก็เข้ามา
‎- โอ๊ย นึกว่าอยู่อิตาลีเฉยเลย ‎- ไม่รู้สิ
‎- โอ้โฮ ‎- ไม่อยากเชื่อเลยว่าลืมถอดรองเท้า
‎เดี๋ยวผมไปหยิบของก่อน
‎เดี๋ยวฉันนั่งทำงานตรงนั้นหน่อย
‎- โอ้โฮ ‎- รกๆ หน่อยนะ
‎ไม่เป็นไร
‎ชอบบรรยากาศในนี้จัง
‎- บรรยากาศดีเหรอ ‎- อือ ผมชอบนะ แล้วเตียงไหน...
‎- ตอนนี้ผมนอนตรงนี้ ‎- ผมนอนนี่
‎ก็แปลว่า...
‎ให้นอนเตียงนี้ด้วยกันเหรอ
‎เดี๋ยวนะ เอาไงดี
‎- บนนี้เหรอ ‎- ชั้นบนน่าจะลำบากนะ
‎เป็นไงบ้างครับ
‎น่าจะได้นะ
‎- กรนไหม ‎- ไม่นะ
‎- ผมไม่กรนใช่ไหม ‎- ไม่กรน แต่ชอบละเมอ
‎ก็ไม่ได้รำคาญอะไรหรอก ‎แต่บางทีก็ตกใจ
‎เวลาเขาตะโกน "เฮ้ย"
‎- แบบนั้น ‎- "เฮ้ย"
‎- เมื่อวานนี้ เมื่อวาน... ‎- พอแล้ว
‎นายถามว่า "บอกมาว่าทำไม"
‎บางครั้งก็จริงจังมากเลย ‎แล้วนี่กรนไหม
‎อือ ถ้านอนบนนั้น ‎เสียงจะสะท้อนทั่วเลยล่ะ
‎ได้ยินทั้งบ้านเลย
‎- ชอบดื่มไหม ‎- ชอบนะ
‎- สักแก้วไหม ‎- หลายแก้วก็ได้
‎- อือ มาดื่มต้อนรับกันหน่อย ‎- ได้เลย
‎ขอบคุณนะ
‎- โอ้ เปปเป้ ‎- กระตือรือร้นดีจัง
‎- เปปเป้สดใสมากเลย ‎- ดูเป็นคนดีนะคะ
‎- บรรยากาศในบ้านสดใสขึ้นมาเลย ‎- ใช่
‎- ก่อนหน้านี้ดูเนือยๆ ‎- รู้สึกเหมือนกัน
‎ผู้ชายพวกนั้น ‎แทบไม่มีทักษะการชวนคุยเลย
‎ต้องพยายามกันยกใหญ่
‎คุยได้ไม่ลื่นไหลเลย
‎วิถีอิตาลีนี่น่าประทับใจมากเลย ‎เขาเปลี่ยนบรรยากาศได้ในพริบตาเลย
‎เป็นการทลายกำแพงที่ดีมากเลย ‎ลืมถอดรองเท้าเนี่ย
‎เขารู้อยู่แล้วล่ะ ‎รองเท้าเต็มหน้าประตูเลย
‎- ตั้งใจเหรอ ‎- แน่นอน
‎- นั่นมุกคนอิตาลีเหรอ ‎- ใช่
‎ผมรู้เลย
‎เพราะนั่นคือไม้เด็ดของซากิยามะซัง
‎(ยามาซากิ ฮิโรนาริ)
‎สังเกตไหมว่าเขาชอบแต่งตัว ‎สไตล์อิตาลีด้วย
‎- ใช่ ‎- เหมือนเป็นคนอิตาลีเลย
‎นี่คือซากิยามะซัง ‎ในเวอร์ชั่นคนอิตาลีเหรอ
‎ใช่ เวอร์ชั่นที่หล่อกว่าเยอะเลย
‎- น่าสนใจนะคะ ‎- เขาเป็นตัวของตัวเองมาก
‎- ร่าเริงสุดๆ ‎- ฉันชอบความสดใสของเขาค่ะ
‎เขามีเป้าหมายเรื่องงานชัดเจน ‎อันนั้นก็ดีค่ะ
‎- เป็นคนตั้งใจทำงาน ‎- ดีมากเลย
‎อยากรู้ว่าเขาคิดยังไง ‎กับความฝันของรุกะ
‎- ที่จะทำงานกับมาร์เวล ‎- คงน่าสนใจนะ
‎ฉันว่าเขาน่าจะให้คำปรึกษาแบบใจดี ‎เช่น พูดว่า "เป็นความฝันที่ดีนะ"
‎เขาอาจจะเขียนการ์ตูน ‎โดยใช้เรื่องรุกะ
‎- เห็นภาพเขาทำแบบนั้นเลย ‎- การ์ตูนคงชื่อว่า "นิชิโนอิริคุง"
‎"มาชมความพยายาม ‎ในการพ่นใยแมงมุมอีกครั้ง"
‎- "วันนี้รุกะคุง..." ‎- "วันนี้รุกะคุงทำใยแมงมุม"
‎เอมิกะยังดูเงียบๆ นะครับ
‎- เงียบเลยล่ะ ‎- หรือเธอยังเกร็งๆ
‎- แต่เป็นคนอายุ 21 ที่ดูโตมากเลย ‎- ใช่ค่ะ
‎ถ้าเธอเปิดบาร์ของตัวเอง ‎บรรดาผู้ชายแก่ๆ ต้องรุมเธอแน่
‎ใช่ เธอน่าจะมีคนชอบเยอะเลย
‎เรื่องแมลงนี่น่าพูดถึงนะคะ โทริจัง
‎- เลิกชอบเขาเลยใช่ไหม ‎- อือ...
‎เขาสะดุ้งแล้วพูดว่า "โอ๊ย อี๋ แมลง"
‎ตกใจเพราะแมลงตอมนี่ ‎เป็นเรื่องไม่ดีเหรอคะ
‎เขาโชคไม่ดีที่เจอผีเสื้อกลางคืน ‎แต่เขาโอเคกับผีเสื้อธรรมดา
‎ไม่รู้สิคะ คิดว่ายังไงกันคะ
‎ผมว่าเราเห็นตรงกันว่า
‎คุณเป็นคนเดียวที่ยังชอบเขาอยู่ ‎หลังจากเหตุการณ์นี้
‎เรื่องนี้ไม่ได้ส่งผลต่อ ‎ความรู้สึกของเราที่มีต่อเขาเลย
‎ก่อนจะเกิดเหตุการณ์นี้ ‎เราก็เห็นหลายๆ ฉากที่ดูน่าสงสัย
‎- มีหลายฉากมากเลย ‎- ทำไมผีเสื้อกลางคืน...
‎ผีเสื้อกลางคืนช่วยให้ตาสว่างขึ้นไหม
‎แต่ฉากนั้นไม่ได้มีผลต่อ ‎สิ่งที่เรารู้สึกต่อเขาเลยครับ
‎เราคิดแค่ว่า "เอาอีกแล้ว"
‎- อยากดูต่อแล้ว ‎- อยากรู้ว่าเปปเป้ชอบคนแบบไหน
‎- เนอะ ‎- อยากรู้เหมือนกัน
‎ถ้าชอบผู้หญิงพิมพ์นิยมแบบฮารุกะล่ะ
‎- นั่นสิ ‎- เธอน่าจะเป็นสเปกเขานะ
‎เธอดูเป็นแนวที่คนต่างชาติชอบนะ
‎- ผมว่าฮารุกะเองก็น่าจะชอบเขา ‎- ใช่
‎ฉันอยากให้เขาปั่นหัวเธอเล่นบ้าง
‎ขอสักทีเถอะ ‎รู้สึกเธอจะคุมเกมมาหลายทีแล้ว
‎- แต่เขาดูอ่อนหวานและจิตใจดี ‎- เขาดูใจดีนะคะ
‎- ก็จริง ‎- เปปเป้ที่รัก
‎- อือ ‎- ชื่อเขากลายเป็นมุกแล้ว
‎- เปปเป้ที่รัก ‎- เปปเป้ที่รัก
‎(ห้าทุ่มครึ่ง)
‎ยินดีต้อนรับกลับ
‎กลับมาแล้วค่ะ
‎วันนี้เราต้อนรับ ‎สมาชิกผู้ชายคนใหม่ด้วย
‎- เอ๊ะ เหรอคะ ‎- เขาอยู่ห้องนอนผู้ชาย
‎- ดื่มหน่อยไหม ‎- ก็ดีค่ะ
‎มากันแล้ว
‎ใครอยากได้เบียร์บ้าง
‎- ยินดีต้อนรับกลับ ‎- กลับมาแล้วค่ะ
‎เราอยากดื่มต้อนรับทั้งสองคนเลย
‎- ยินดีที่ได้รู้จัก ผมจูเซปเป้ ‎- สวัสดีค่ะ เอมิกะค่ะ
‎ชื่อเล่นผมชื่อเปปเป้ ‎เรียกแบบนั้นก็ได้
‎- เปปเป้เหรอ ‎- ครับ
‎- ใครจะดื่มบ้าง ‎- ทำงานอะไรคะ
‎- ผมเป็นนักวาดการ์ตูน วาดการ์ตูนน่ะ ‎- เหรอคะ โอ้โฮ
‎- จะทิ้งอันนี้ใช่ไหม ‎- มาจากไหนคะ
‎- อิตาลีน่ะ ‎- อ๋อ ค่ะ
‎- โตที่ญี่ปุ่นเหรอคะ ‎- แล้วอันนี้ล่ะ
‎- เปล่าครับ เกิดและโตที่อิตาลี ‎- นั่งไหม
‎- ลืมไปเลยว่ายืนอยู่ ‎- เรานั่งไหนดี ตรงนี้ได้ไหม
‎- ทำงานอยู่หรือเปล่า ‎- ยกไปได้เลย
‎- ยินดีต้อนรับค่ะ ‎- ขอบคุณมาก
‎- ชนแก้ว ‎- ชนแก้ว
‎- อร่อยจัง ‎- อือ อร่อยมาก
‎อายุเท่าไรคะ
‎- ผม 26 ครับ ‎- อายุ 26 เหรอคะ
‎แก่กว่าพี่โชเฮหนึ่งปี
‎หวังว่าจะได้เป็นเพื่อนที่ดี ‎ของทุกคนครับ
‎- เช่นกันค่ะ ‎- เช่นกันครับ
‎ผมรู้ว่าผมยังใช้ ‎ภาษาญี่ปุ่นแปร่งๆ อยู่บ้าง
‎สอนได้เลยนะครับ
‎- เท่าที่ฟังก็ยังไม่แปลกนะ ‎- อือ
‎- อยากให้ทำอาหารให้กินบ้าง ‎- ทำอาหารเก่งใช่ไหม
‎- ทำได้ ‎- รบกวนด้วยนะ
‎- ผมชอบพาสต้ามาก ‎- อยากชิมฝีมือจัง
‎- ไว้จะทำให้ทาน ‎- ผมก็ชอบพาสต้า
‎- รุกะก็ทำพาสต้าเป็นนะ ‎- ทำเป็นเหรอ
‎- จานเด็ดของเขาคือพาสต้าบร็อกโคลี ‎- พาสต้าบร็อกโคลีเหรอ
‎ไม่เคยได้ยินเลย
‎- แต่อยากลองนะ ‎- ผมคิดขึ้นมาเอง
‎- ใส่แค่บร็อกโคลีเหรอ ‎- ครับ แค่บร็อกโคลี
‎แต่มันเริ่มแบบนั้นล่ะ ‎คาโบนาราก็เริ่มแบบนั้นเหมือนกัน
‎- มาจากของเหลือๆ ในตู้เย็น ‎- ไม่รู้เลยครับ
‎มีอยู่วันหนึ่ง เหลือแค่ชีสเปโกรีโน่ ‎กับแพนเชตต้าในตู้เย็น
‎คาโบนาราเลยออกมาเป็นเมนูได้
‎อีก 100 ปี พาสต้าบร็อกโคลี ‎อาจจะเป็นเมนูดังก็ได้
‎- พาสต้าบร็อกโคลีของรุกะ ‎- อือ อาจเป็น...
‎- จานเด็ด ‎- ใช่ จานหลักเลย
‎- คนคงชอบกินเลยล่ะ ‎- ผมจะรอวันนั้น
‎- จะอยู่นานขนาดนั้นเลยเหรอ ‎- ป่านนั้นตายแล้วมั้ง
‎- ผมจะอยู่จนกว่าจะดัง ‎- ต้องเห็นด้วยตาตัวเอง
‎- ผมเคยเรียนอิตาลีตอนมหาวิทยาลัย ‎- จริงเหรอ
‎- แต่ลืมไปหมดแล้ว ‎- แต่เข้าใจคำว่า "เชา" ใช่ไหม
‎"เชา" คือภาษาอิตาลีเหรอ
‎- ใช่ ‎- คิดว่าภาษาอะไรล่ะ
‎คิดว่าเป็นคำที่วัยรุ่นใช้
‎- อูโน ดูเอ ‎- ดูเอ
‎- เตร ‎- เตร ควาตโตร
‎- รู้ไหมว่าที่ตลกที่สุดคืออะไร ‎- อะไรเหรอ
‎ชิงเคว
‎- ดีๆ ‎- ตลกไหม
‎- เวลานับหนึ่งถึงสิบ... ‎- คนญี่ปุ่นมักจะขำที่เลขห้า
‎หนึ่ง สอง สาม สี่ ‎แล้วจบที่คำสแลงของจู๋
‎วาดการ์ตูนหลังจาก ‎ย้ายมาอยู่ญี่ปุ่นเหรอครับ
‎ผมวาดการ์ตูนตั้งแต่อายุ 16
‎- ทำมานานแล้วเนอะ ‎- ใช่ นานมากเลย
‎สำนักพิมพ์ญี่ปุ่น...
‎ผมโทรหาพวกเขาด้วยภาษาญี่ปุ่นแปร่งๆ
‎สำนักพิมพ์ใหญ่ๆ อย่างโชกาคุคัง ‎อะไรอย่างนี้
‎พวกเขาบอกว่า "ขอดูงานหน่อยครับ"
‎ถ้าเราพิสูจน์ความสามารถได้ ‎เขาก็ให้โอกาสนะ
‎- เขาดูงานที่ส่งไปหมดเลยเหรอ สุดยอด ‎- อือ เขาอ่านงานผม
‎ผมประทับใจมากที่พวกเขาพิจารณางานผม
‎ก็เลยเป็นแรงบันดาลใจ ‎ให้มาเป็นนักวาดการ์ตูนที่ญี่ปุ่น
‎- โอ้โฮ ‎- สุดยอด
‎ประเทศญี่ปุ่นดีมากนะ
‎แล้วในอนาคตเธออยากทำอะไร
‎ฉันอยากอยู่ในแวดวงที่สนับสนุน ‎ความก้าวหน้าในอาชีพของผู้หญิง
‎แวดวงไหนที่คิดไว้
‎- อยากเป็นแอร์โฮสเตสค่ะ ‎- ก็ดีนะ
‎- นึกภาพออกเลย ‎- จริงเหรอ
‎ฉันอยากทำงานที่มีคุณค่า
‎เปปเป้ ทำไมถึงมาเทอร์เรซ เฮาส์ล่ะ
‎เหตุผลเดียวกับที่ ‎ผมเขียนการ์ตูนเรื่องนี้
‎คนญี่ปุ่นมักจะมีแนวคิด ‎ต่อคนอิตาลีรูปแบบหนึ่ง
‎เป็นคนเจ้าเล่ห์ หว่านเสน่ห์
‎- ชอบดูบอล ‎- แต่อันนั้นใช่นะ
‎ผมอยากจะมาปรับความเข้าใจ ‎ว่าภาพจำนั้นเป็นเรื่องจริงไหม
‎ผมอยากมีส่วนช่วยให้คนญี่ปุ่น
‎เปลี่ยนความคิดที่มีต่อประเทศอิตาลี ‎และวัฒนธรรมของเรา
‎แปลว่าไม่จีบหญิงเหรอ
‎- ผมไม่ใช่แนวนั้นนะ ‎- น่าสนใจ
‎ฉันเองก็คิดว่าหนุ่มอิตาลี ‎ชอบจีบสาวไปทั่ว
‎- เหมือนกัน ‎- เปปเป้ขี้อายไหม
‎- ก็ใช่นะครับ ‎- จริงเหรอ
‎ผมคุยกับคนที่ชอบ ‎โดยไม่หน้าแดงไม่ได้เลย
‎- ไปนอนกันไหม ‎- อือ
‎- น่าจะเหนื่อยแล้ว ‎- เพลียแล้วล่ะ
‎- โอเค ไปนอนกันเถอะ ‎- ถึงเวลานอนแล้ว
‎- ราตรีสวัสดิ์ ‎- พร้อมนอนหรือยัง
‎- ราตรีสวัสดิ์ ทุกคน ‎- ราตรีสวัสดิ์
‎(เทอร์เรซ เฮาส์: โตเกียว 2019-2020)
‎คำบรรยายโดย: คุณิตา อติชาติชลากร